शोधयात्रा

आळस आणि गुलज़ार...

2009-02-12T22:37:00.000-08:00

हो! आळस! हे एकच कारण आहे इतके दिवस निपचित पडून राहण्यासाठी. पण आता खूप झालं , आता सुरुवात करायची आहे, असं नुसतं बसून कोडी थोडीच सूटणार आहेत. डाव तर कधीच मांडला गेला आहे...पण मीच शांत बसलो होतो, एकही चाल न खेळता.

पूरे का पूरा आकाश घूमाकर बाज़ी देखी मैंने।
काले घर में सूरज रखके तुमने शायद सोचा था...मेरे सब मोहरे पिट जायेंगे।
मैंने एक चिराग जलाकर अपना रास्ता खोल लिया।
तुमने एक समंदर हाथ में लेकर मुझपर ढेल दिया।
मैंने नू की कश्ती उसके ऊपर रख दी।
काल चला तुमने और मेरी जानिब देखा।
मैंने काल को तोड़ के...लम्हा लम्हा जीना सिख लिया।
मेरी खुदी को तुमने चंद चमत्कारों से मारना चाहा।
मेरे एक प्यादे ने तेरा चाँद का मोहरा मार लिया।
मौत की शेह देकर तुमने समझा था...अब तो मात हुई।
मैंने जिस्म का होल उतार के सौंप दिया और रूह बचाली।
पूरे का पूरे आकाश घूमाकर अब तुम देखो बाज़ी।
-गुलज़ार

दीपावली शुभचिंतन!

2008-10-27T21:16:00.000-07:00

दीप उजळू दे तुमच्या दारी...

लक्ष्मी नांदू दे तुमच्या घरी...

प्रेम रहू दे तुमच्या मनी...

हीच विनंती ईश्वरचरणी!

आवडलेले थोड़े काही...

2008-08-25T02:49:00.000-07:00

संवेदने सुरु केलेला खो-खो मस्त रंगात आला आहे। त्यात मला सामील केल्याबद्दल अ सेन मॅनचे आभार.

१) पाउस- सौमित्र

त्याला पाउस आवडत नाही, तिला पाउस आवडतो...
ढग दाटून आल्यावर तो तिच्या तावडीत सापडतो.

मी तुला आवडते पण पाउस आवडत नाही...
असलं तुझं गणित खरंच मला कळत नाही.

पाउस म्हणजे चिखल सारा, पाउस म्हणजे मरगळ...
पाउस म्हणजे गार वारा, पाउस म्हणजे हिरवळ.

पाउस कपडे ख़राब करतो, पाउस वैतागवाडी...
पाउस म्हणजे भिजरी पायवाट, पाउस म्हणजे झाडी.

पाउस रेंगाळलेली कामे, पाउस म्हणजे सुट्टी उगाच...
पावसामधे गुपचुप निसटुन मन जाउन बसतं ढगात.

दरवर्षी पाउस येतो, दरवर्षी असं होतं...
पावसावरून भांडण होउन लोकांमधे हसं होतं.

पाउस आवडत नसला तरी ती त्याला आवडते...
पावसासकट आवडावी ती म्हणुन तीही झगड़ते.

रुसून मग ती निघून जाते, भिजत राहते पावसात...
त्याचं तीचं भांडण असं, ओल्याचिंब दिवसात.

२) रंग माझा वेगळा- सुरेश भट

रंगुनी रंगात सार्या रंग माझा वेगळा
गुंतुनी गुंत्यात सार्या पाय माझा मोकळा!

कोण जाणे कोठुनी या सावल्या आल्या पुढे;
मी असा की लागती या सावल्यांच्याही झळा!

राहती माझ्यासवे ही आसवे गीतांपरी;
हे कशाचे दुःख ज्याला लागला माझा लळा!

कोणत्या काळी कळेना मी जगाया लागलो
अन् कुठे आयुष्य गेले कापुनी माझा गळा!

सांगती 'तात्पर्य' माझे सारख्या खोट्या दिशा:
'चालणारा पांगळा अन् पाहणारा आंधळा!'

माणसांच्या मध्यरात्री हिंडणारा सूर्य मी:
माझियासाठी न माझा पेटण्याचा सोहळा!

माझा खो राज अणि विशाखाला :)

पूर्ण!

2008-07-30T22:27:00.000-07:00

आज...
तो परत एकदा मोबाइल बघतो, स्क्रीन वरचं घडयाळ ९.१० दाखवत असतं. आज पुन्हा उशीर! तो पटापट तयार होत असतानाच ती त्याला breakfast करता बोलावते. तो तसाच किचनमधे धावतो. एका हातात प्लेट अणि एका हातात कॉफीचा कप घेउन तो ड्राइंग हॉल मधे येतो. सोफा अणि दीवाण सामानाच्या खोक्यानी व्यापलेले बघून तो खाली ज़मीनीवरच बसतो. ती पण आपली प्लेट अणि कप घेउन येउन बसते. दोघंही खाता खाता घरात लागणार्या सामानाची यादी करतात. तो बूट घालून निघायच्या तयारीत असतो, ती मागचा पसरा अवरत असते अणि गुणगुणत असते...

बड़ी नाज़ुक है यह मंजिल
मुहब्बत का सफर है...

दाराशी पोचलेला तो वळून तीच्याकडे बघतो. ती त्याला बघते. दोघंही हसायला लागतात, दोघांच्याही मनात एकच आठवण डोकावत असते....

६६९ दिवसांपूर्वी...
एक सुंदर, निवांत रस्ता अणि त्या रस्त्यावर तो अणि ती. तो गाड़ी चालवतो आहे अणि ती मागे बसून गुणगुणते आहे.

बड़ी नाज़ुक है यह मंजिल
मुहब्बत का सफर है...

भय इथले संपत नाही...

2008-04-22T21:36:00.000-07:00

भय इथले संपत नाही
मज तुझी आठवण येते
मी संध्याकाळी गातो
तू मला शिकाविली गीते

हे झरे चंद्रसजणांचे
ही धरती भगवी माया
झाडांशी निजलो आपण
झाडांत पुन्हा उगावाया

त्या वेली नाज़ुक भोळ्या
वारयाला हसवुन पळती
क्षितिजांचे तोरण घेऊन
दारावर आली भरती

तो बोल मंद हळवासा
आयुष्य स्पर्शुनी गेला
सीतेच्या वनवासातील
जणू अंगी राघव शेला

देऊळ पलिकडे तरीही
तुज ओंजळ फुटला खांब
थरथरत्या बुबुळापाशी
मी उरला सुरला थेंब

संध्येतील कमल फुलासम
मी नटलो श्रृंगाराने
देहाच्या भवती रिंगण
घालती निळाईत राने

स्तोत्रात इंद्रिये अवघी
गुणगुणती दु:ख कुणाचे
हे सरता संपत नाही
चांदणे तुझ्या स्मरणाचे

ते धुके अवेळी होते
की परतायाची ghaaee
मेंदूतुन ढळली माझ्या
निष्पर्ण तरुंची राई
-कवि ग्रेस

ही माझी अत्यन्त आवडती कविता. काल पासून ही कविता सतत डोक्यात घोळते आहे.

फट्टू साला!

2008-03-10T06:02:00.000-07:00

कोणी इतकी फट्टू कसं असू शकतं ???
बस हा एकच प्रश्न डोक्यात फिरत राहिला ते सगळं वाचून. सध्या "The Kite Runner" वाचतो आहे. नेहमी कसा पुस्ताकचं जे मध्यवर्ती पात्र असतं त्याच्याबद्दल खुप उत्सुकता, प्रेम अणि जिव्हाळा वाटत असतो, पण ह्याच्यासोबत तसा होतच नही आहे उलट जसजसं पुस्तक वाचतो आहे तसा त्या पात्रबद्दल राग घृणा वाढतच जाते आहे.
ज्यच्यासोबत तुम्ही दिवस रात्र खेळता, रहता, जो तुमची इतकी सेवा (खरं तर चाकरी) करतो, जो फ़क्त तुम्ही जिंकावं म्हणुन तुमच्यासाठी एका ५० पैशाच्या पतंगामागे जीव खाऊन धावतो, त्याला तुम्ही काय देता? त्याला संकटात सापडलेलं बघवत नही म्हणुन भिंती आड़ लपून गाळलेले ४ अश्रु? त्याला समोर बघून काही घडलच नाही या आविर्भावाचे प्रश्न?
माणूस खरच इतका दगड बनू शकतो?

पिंजरा

2008-03-05T03:35:00.000-08:00

कासावीस जीव
स्वतःचीच कीव
अडकलास असा
पिंजर्यामध्ये

पंखांची फडफ़ड
उडण्याची धडपड
बघणार कोण
पिंजर्यामध्ये

ती गगन भरारी
मनाची उभारी
स्वप्नवत सारी
पिंजर्यामध्ये

मनातली खळबळ
जीवाची तडफ़ड
बांधणार कशी
शब्दांमध्ये?

दिमाग का दही!

2008-02-29T00:48:00.000-08:00

काल अभिजीत बाठेची पोस्ट वाचली आणि वाटलंकी किती विचार करतो हा माणूस? ह्याला किती प्रश्न पडतात? मला का नाही पडत असले प्रश्न? की पडतात पण मी लक्ष्य नाही देत?
झालं! चक्री फिरायला लागली डोक्यात। प्रश्न तर पडायलाच पाहिजे! पडतात ही…पण मग त्या प्रश्नांची उत्तरं शोधता शोधता दमछाक होते। कधी कधी उत्तरादाखल आणखिन प्रश्न उभे राहतात समोर…मग काय मजाच मजा। *देने वाला जब भी देता…देता छप्पर फाड़ के * कधी कधी खूप मजा वाटते हे सगळे प्रश्न सोडवायला। आयुष्य एकदम थ्रिल्लिंग वाटतं, पण नेहमी नाही...जास्त करून तर वैताग येतो। असं वाटतं एकदाचे संपले पाहिजे हे सगळे प्रश्न। पण सगळे प्रश्न सुटले तर मी करणार काय?

इति श्री माधव आपटे!

2007-10-23T04:48:00.000-07:00

चित्र...माती...माती...माती, त्यावर शेणाने सारवून, त्यावर रांगोळी, चित्र असं होतं. मग तिथे डांबर टाकून सुरु झालं हे सगळं. हव्यास...हव्यास जडला, अधिक जस्तीचा हव्यास. आंगण वावर पूरेना, मग नौकरी धंदे सुरु झाले. नौकरित पगार पूरेना, धंद्यात नफा पूरेना, मग तो मिळवणं सुरु झालं. पगार वाढीसाठी संप, दमदाट्या, मोर्चे. नफा वाढवण्यासाठी खोटेपणा, चिरीमिरी, चोरी. शेवाळ वाढतच गेलं. दलदलित फसत गेलं सालं कमळ.

छान लिहीयचो, चित्र काढायचो. पण मग पैसे हवेत, स्थिरता म्हणुन बँकेत! B.com पर्यंत एवढा शिकलो, एवढ , पण पुढे काय? तर ledger भरा, परिपत्रकं लिहा, जेवढं नहायलो आधी तेवढा कोरडा होत गेलो. थेंब सुद्धा उरला नाही ...ओलाव्याचा...दाखवायला सुद्धा . एका रेषेत उभे रहा...एका रेषेत लिहा...एका दमात पदवी मिळवा...एका वर्षात कायम व्हा...एका इच्छे साठी लग्न करा... आणि ती दुहेरी करण्यासाठी...मूलं जन्माला घाला...एक एक करून अनेक गोष्टी करा आणि मग एकदा...मरा! म्हणजे एकाकडून एकीकडे एकटं यायचा, एकटं जायचा आणि मधे हा...साला जीव घेणा प्रवास साला...
आणि मग साला हा प्रवास, प्रवास सरळ नको का? ...मनासरखा नको का?

अरे ठरवलं ना सगळ्यांनी की नियम करायचे, पाळायचे?
मग मोडायची घाई का?
सगळ्यांनी मिळुन खायचं का सगळ्यांचं आपणच खायचं?
ठरवा...शिस्त नको! मग व्हा...बेशिस्त व्हा!
लाज सोडायची तर मग सगळ्यांनी सोडा...एकट्य़ाने कशाला?
एकट्याला कशाला ते ओझं?
जगा आणि जगू दया! हा जर नियम नको असेल, आणि मग सर्वांनी मिळुन एक ठराव करा आणि म्हणा...
मारू आणि मरुया...सगळ्यांना मारू।
संपवून टाकू हे सगळं आणि सांगू त्या विधात्याला...नाही आवडला तुझा खेळ...नाही आवडला मला तुझा खेळ!

I undersigned Madhav Apte making this declaration at due to my own philosophies I am not eligible to live on this planet. So please take away my services and I don't expect any payment from you...I don't! Infact I would like to give all dues on my account.
So please Lord...GOD...
And I am enclosing my body with my soul, intact with this declaration. So please accept this and relieve me at the earliest...PLEASE!

Thanking You.
Yours Faithfully...

*********************************

"डोंबिवली फास्ट" मधला हा सीन बघितला की सुन्न व्हायला होतं. इथे छापले आहेत ते फ़क्त शब्द! ती चिडचिड...तो वैताग...ती घुस्मट, ते सगळं नाही दाखवता येत इथे. संदीप कुलकर्णी यांनी अक्षरशः जीव ओतला आहे.

आपल्यावर कधी अशी वेळ अली तर?
होईल सहन?
की आपला पण होईल असाच...माधव आपटे!

संध्याकाळ

2007-10-23T01:39:00.000-07:00

धुंद ही संध्याकाळ
मंद गार वारा
आठवणीने तुझ्या

कासावीस जीव झाला!

दूरवर चमकतो
आकाशात एकच तारा
वेड्या माझ्या मनात
तुझाच विचार सारा!

संध्याकाळ सरून
काजळल्या या दिशा
तू येण्याच्या आता
मावळल्या साऱ्या आशा!

नाही आलीस तू
म्हणुन दुःख झाले ज़रा
उद्या पुन्हा...
तीच धुंद संध्याकाळ
तोच मंद वारा!

मैं शायर बदनाम...

2007-05-18T02:24:00.000-07:00

एक बदनाम कवी मी
निरोप तुमचा घेतो मी
मैफिल माझी सदा रिकामी
निरोप तुमचा घेतो मी

माझ्या या घरी
मिळेल तुम्हास सामान काही
खुळया या कवीची
असेल एक वळकटी
सापडेल आणिक एक
बाटली फुटकी रिकामी
निरोप तुमचा घेतो मी

चालायाची होती वाट एक निखारी
निजण्यास हवी होती शय्या काटेरी
आणि या नाशिबासाठी
टिपे होती गाळायाची
कामं अशी बरीचशी
आहेत पडली अजुनही
निरोप तुमचा घेतो मी

वाट माझी अडविती
उर्ल्या सुर्ल्या दोन घड़ी
भंगलेल्या या मनी
आशा उरे ती कोणती
चलतो आता या क्षणी
करुनी सलाम तुम्हास मी
निरोप तुमचा घेतो मी

"मैं शायर बदनाम..." या गीताचा अनुवाद करण्याचा एक यत्न!

क्षण

2007-05-11T03:32:00.000-07:00

थेंब थेंब जसं तळं साचतं
आयुष्यही तसंच असतं...
आपण आपलं जगत रहावं
मन क्षण क्षण वेचत असतं...
काही हसवे...काही फसवे...
काही अगदी कोरे करकरित!
काही भित्रे सश्यासारखे
तर काही बिन्धास्त निर्भिड!

पाऊलखुणा

2007-05-10T04:19:00.000-07:00

अथांग सागर
मनात भरलेला
सूख मौक्तिकांनी
छान सजलेला
दुःखाच्या शेवाळाने
जरा गढुळलेला
विचारांची भरती
ओहोटी त्याला
सदा रोरावती
काळाच्या लाटा
उमटतात पुसट
आठवणींच्या पाऊलखुणा

कालचा पाऊस

2007-05-09T01:59:00.000-07:00

संध्याकाळ सरुन अंधार दाटत होता आणि तशातंच मळभ दाटून आलं आकाशात अणि मनात पण...
आणि मग...

काल रात्री पाऊस आला
एकटाच शांतपणे
ना वारा सोबत ना आठवणी!

मीही तसाच बसलेलो
एकटा शांतपणे
ना मी कोणाचा ना माझा कोणी!

तो बराच वेळ टपटपला
अगदी संथपणे
ना मी हट्कले ना त्याला घाई!

आम्ही संवाद ही साधला
चुपचाप मूकपणे
निर्भाव तो अन् निःशब्द मी!

तो आला तसाच गेला
उदास दीनपणे
ना त्याचे ढग भरलेले
ना माझ्या डोळ्यात पाणी

शोधयात्रा...

2007-04-17T11:58:00.000-07:00

अजुन ही स्पष्ट आठवतो मला तो दिवस, १/१२/२००५. प्लेसमेंट सीज़न सुरु झाला होता. क्लास मधले १५ लोक प्लेस झाले होते. कैम्पस साठी TCS आणि ISGN येणार होती. सकाळ पासून मनात धक्धुक सुरु होती. TCS मधे तर मला अप्लाय पण करता नाही आल ( इंजीनियरिंग मधे केलेली मस्ती भोवली ;)) ISGN ला पण अप्लाय केला होता म्हणून मग त्याच्या shorlist ची वाट बघत होतो. दुपारी मी आपला मस्त इकडे तिकडे भटकत होतो तेंव्हा एका सरानी मला सांगितला की मी ISGN साठी shortlist झालो आहे आणि १० मिनिटात माझा interview आहे म्हणून. मी धावत पळत quadrangle मधे पोहोचलो. interview साठी जेंव्हा रूम च्या बाहेर उभा होतो तेंव्हा गेली २ वर्ष झरझर डोळ्या समोरून गेली. interview तर चांगला पार पडला. अब इंतज़ार था रिजल्ट का। पहिल्या मजल्यावर मीटिंग सुरु होती आणि आम्ही सर्व जण खाली रिजल्टची वाट बघत होतो. माझा नाव जाहीर झाल्यावर १ मिनट मला कही सुचलंच नाही. त्या नंतर कंपनी मधल्या लोकांना भेटुन खाली येताना मनात जे कही सुरु होता ते शब्दात मांडणे खूप कठिण आहे. मग रात्री मित्रांसोबत धमाल मस्ती झाली आणि वाटलं की आयुष्य म्हणजे तरी अजुन काय असतं? अणि याचं उत्तर माझ्या मानाने असं दिलं...

नवी स्वप्न, नव्या आशा
नवी दिशा, नव्या वाटा
आयुष्य म्हणजे शोधयात्रा...

शोध असतो सुखाचा
शोध असतो यशाचा
अपयाशाच्या जख्मेवर
यश हीच एक मात्रा
आयुष्य म्हणजे शोधयात्रा...

नाविन्याची ओढ़ असते
त्याला चैतान्याची जोड़ लाभाते
सोबत असते प्रयात्नांची पराकाष्ठा
आयुष्य म्हणजे शोधयात्रा...

नमस्कार!

2007-04-15T22:18:00.000-07:00

नमस्कार! आज मी पहिल्यांदाच मराठी पोस्ट लिहितो. या बद्दल अजित ला धन्यवाद. किती तरी दिवस झाले माझा मराठी ब्लोग साठी प्रयत्न चालू होता. हे काम जरा अवघड अहे पण मजा येईल.